Me, myself and I

“Er zijn verschillende partijen die mij willen kopen.” Huh? Wie is hier aan het woord: iemand die melding maakt van moderne slavenhandel, een voetballer die op het punt staat naar een volgende club te worden overgeheveld?
Geen van beiden. Deze woorden werden uitgesproken door een ondernemer met een bedrijf dat blijkbaar erg aantrekkelijk is voor overname. Werk en man zijn één, vervloeid tot een enkel organisme zonder scheidslijn. Beetje eng. (Ik vraag me dan af: hoe zou zo iemand thuis, aan de ontbijttafel, zijn?)
Je hoort wel vaker dat mensen zich zo sterk vereenzelvigen met hun bedrijf, en dan gaat het meestal om de directeur van een kleinere of middelgrote zaak. Hij (of zij, maar in de meeste gevallen een hij) heeft het gevoel dat er niets gebeurt zonder dat hij daar controle over heeft. Dat de zaak zonder hem eigenlijk geen bestaansrecht heeft. Dan is de som snel gemaakt: één plus één is één.
Zo iemand vergeet dan voor het gemak maar even dat een bedrijf, behalve als het om een eenmanszaak gaat, nooit een kwestie is van `ik’, maar altijd een samenspel van `wij’.
Net zoals de minister die trots vertelt: “Ik heb 60 miljoen euro vrijgemaakt voor een fonds voor economische ontwikkeling”, ook vergeet dat niet zij, maar de Nederlandse bevolking dat bedrag betaalt.
Of zoals de automobilist (en dit komt heel veel voor, onder mannen én vrouwen) die doodleuk opmerkt:: “Ik sta hier om de hoek,” terwijl hij in werkelijkheid vlak naast je een glas wijn drinkt op het verjaardagsfeestje waar jullie allebei aanwezig zijn.
Hier gaat het dan natuurlijk niet om de feestganger zelf, maar om zijn auto die inderdaad een straat verder geparkeerd is. De bestuurder is blijkbaar zo dol op die auto dat de scheidslijn tussen mens en machine vervaagt. Nogmaals: beetje eng.
Ik zou zeggen, pas op waar je mee samensmelt – het kan best lastig zijn om je weer los te weken. Voor je het weet word je de rest van je leven geassocieerd met een failliet gegaan bedrijf, ben je voor altijd de ex-minister die ten val kwam en lukt het je maar niet om de stap naar een hip en duurzaam leven te maken waarin de auto nog slechts een bijrol vervult.